n6

Вялікдзень
Вялікдзень
Вялікдзень

   Вялікдзень – вялікі дзень, самая вялікая ўрачыстасць, дзень праўдзівага Бога – такімі поўнымі энтузіязму назвамі называлі айцы Касцёла гэты дзень сапраўднай хрысціянскай радасці.

Вясёлае аллелюя, якое гучыць з усіх бакоў у гэты час, з’яўляецца радасным праслаўленнем Хрыста - Пераможцы смерці, пекла і шатана. Без хвалебнага паўстання Збавіцеля з магілы нашая вера не мела б сэнсу, справе Адкуплення не хапала б неабходнага дапаўнення, нас і далей прыгнятала б здань смерці.
    На шчасце, Пан паўстаў з памерлых на самай справе (Лк 24, 34), вярнуў хвалебнае і цудоўнае жыццё не толькі для сябе, але і для нас, адначасова асноўваючы нашую веру і надзею на бясспрэчных падствах. Вялікдзень ці Пасха Пана з’яўляецца найбольшым святам усіх хрысціянаў. Не адзін можа сказаць, што ім павінна быць Божае Нараджэнне – прыход у свет Божага Сына. Аднак Хрыстус з’явіўся на зямлю ў такіх акалічнасцях, што толькі людзі, якія шчыра вераць у Бога, маглі прыняць факт: менавіта Ён быў Збавіцелем, якога абяцалі прарокі. Яго смерць і мука былі такія жорсткія і ганебныя, што маглі нават самым верным прыхільнікам і Езусовым сябрам адабраць веру ва ўсё тое, пра што Хрыстус гаварыў раней; у цуды, якія здзяйсняў. Езус пацвердзіў толькі сваім паўстаннем з памерлых, што на самай справе Ён з’яўляецца Месіем, Божым Сынам. Святы Павел-апостал піша: “А калі Хрыстос не ўваскрос, неразумная вера вашая, і вы дасюль застаецеся ў грахах сваіх” (1 Кар 15, 17).
    Гэтае свята мы называем нядзеляй Змёртвыхпаўстання Пана, бо гэтая падзея адбылася ў нядзелю. Цуд паўстання з памерлых Езуса адбыўся на світанні, каля чацвёртай гадзіны раніцы, калі яшчэ паўзмрок агортваў зямлю, таму гэтая ўрачыстасць носіць таксама назву Вялікдзень.
    Гэтае свята пачалі адзначаць у той самы час, калі габрэі адзначалі сваю Пасху як даніну памяці аб выбаўленні іх з егіпецкай няволі. Яно адзначалася на працягу тыдня, пачаўшы з 14 дня месяца нісан (вігілія Песаху), сёмага ў лунна-грамадскім габрэйскім календары, які налічвае 354 дні. Гэты месяц прыпадае больш-менш на мяжы сакавіка і красавіка грыгарыянскага календара, якога прытрымліваюцца хрысціяне. З-за меншай колькасці дзён у габрэйскім календары гэты 14 нісан перасоўваўся ўсё больш наперад нашага летазлічэння, прыводзячы да пэўнага разыходжання, бо габрэйскае свята не заўжды прыпадала ў гэтым выпадку на нядзелю.
    Гэтым несупадзеннем адносна даты святкавання Вялікадня заняўся Нікейскі Сабор у 325 годзе, які сцвердзіў, што з той пары хрысціянская Пасха будзе адзначацца ў нядзелю, якая прыпадае пасля першай поўні, адразу ж пасля вясенняга раўнадзенства. Канчаткова толькі ў часы панавання Караля Вялікага (768 – 814) было ўстаноўлена, што Вялікдзень будзе прыпадаць на нядзелю пасля першай вясенняй поўні (адна з фазаў месяца). Самым раннім магчымым тэрмінам Вялікадня можа быць 22 сакавіка. У гэтую дату Вялікдзень святкаваўся ў 1818 г. Самы пазнейшы магчымы тэрмін – 25 красавіка, апошні час Вялікдзень адзначалі ў гэты дзень у 1943 г., а паўторыцца – ў 2038 годзе. 
клерык Ян Коўш

Read More >>

Замілаваныя ў Хрысце!
Замілаваныя ў Хрысце!

Поўнае веры - «Хрыстус ўваскрос!» няхай напаўняе вашае зямное жыццё

   Замілаваныя ў Хрысце!

    Хрыстус уваскрос – сапраўды ўваскрос!
    У літургічным годзе Касцёл адзначае ўрачыста дзве ночы: адна называецца – святая, а другая – вялікая.
    У першай - Бог з’явіўся сярод нас у чалавечым целе, народжаны з Марыі Панны. У другой – чалавек, у якім увасобілася Слова, што заззяла ў Хрысце хвалай Боства.
    Першая – была брамай, якая вядзе да жыцця сярод працы і прыніжэння.
    Другая – цераз зневажанне і працу – да жыцця.
    Першая ноч існавала для другой ночы, а абедзве – для чалавека.
    Пасля саракадзённага перыяду падрыхтоўкі мы сталі ля брамаў Вялікай ночы. Увёў нас у яе слуга алтара, які нясе запалены пасхал. У цемры, якая спавіла нашую святыню, замігацеў агеньчык пасхальнай свечкі, нібы несучы радаснае прадвесце надыходзячага дня. “Святло Хрыста” – тройчы пачуўся ўсё гучнейшы спеў. Людзі запалілі ад агеньчыка пасхалу свае свечкі і, нібы дзякуючы дотыку чарадзейнай палачкі, раптам святыня ўспыхнула святлом. Абудзіліся арганы і званочкі, якія маўчалі на працягу трох дзён. Ад алтара паплыло ў свет ад каталіцкага Касцёла першае святочнае аллелюя! Радуйся зямля, што заззяла такім бязмерным бляскам, а, асвечаная ззяннем Караля вякоў, адчуй, што ты – свабодная ад змроку, які ахапіў свет.
    Замілаваныя ў Хрысце! Прыміце святло Езуса, які паўстаў з памерлых, і старанна забяспечце свае сэрцы перад спакусай зла, пастаўце пячаць на сваіх сэрцах і сем’ях – пячаць Божай Ласкі, якая нас зберажэ перад злом.

Read More >>

Дзіця чакае вашай дапамогі
Дзіця чакае вашай дапамогі
Дзіця чакае вашай дапамогі

    Каталіцкі Касцёл, наша Маці, спрадвеку клапоціцца пра ўсіх вернікаў, а асабліва апякуецца тымі, хто найбольш гэтага патрабуе. Да тых апошніх належаць хворыя, убогія, пакутуючыя, адкінутыя, а таксама дзеці-сіроты, дзеці-інваліды, дзеці з дамоў дзіцяці. Хіба кожны з нас можа сказаць, што мэтай чалавечага жыцця з’яўляецца шчасце. Для хрысціяніна першародная мэта – вечнае шчасце ў Божым Валадарстве, але дапускаю, што кожны чалавек хоча быць шчаслівым таксама тут, на зямлі.
    У звышнатуральным сэнсе чалавечае шчасце асноўваецца на аб’яднанні з Богам – Найвышэйшым Дабром. Таму, каб чалавек быў шчаслівы ў зямным жыцці, вельмі важную ролю адыгрывае супольнасць, яднанне з людзьмі, якое адбываецца цераз любоў.
    Часцей за ўсё дзецям з дамоў дзіцяці не хапае кантакту з самымі блізкімі людзьмі: з бацькамі, якіх не можа замяніць цалкам ніякая асяроддзе. Таму ў адпаведнасці з думкай, якая вынікае са слоў Хрыста: “Што зрабілі вы аднаму з гэтых братоў Маіх найменшых, тое Мне зрабілі” (Мц 25, 40) – Касцёл спяшаецца на дапамогу тым дзецям, каб падзяліцца з імі любоўю, жадаючы шчасця для іх. Ужо на працягу некалькіх гадоў на святы Божага Нараджэння і Вялікадня клерыкі Вышэйшай Духоўнай семінарыі адпраўляюцца ў дамы дзіцяці, каб падзяліцца з імі радасцю ад Нараджэння і Змёртвыхпаўстання Пана, адначасова несучы дапамогу дзецям, якія найбольш яе патрабуюць.

Семінарыйная хроніка
Семінарыйная хроніка
Семінарыйная хроніка

10 лютага пасля заканчэння экзаменацыйнай сесіі семінарысты раз’ехаліся па дамах. Гэта быў час адпачынку. Памятаючы пра словы св. Паўла-апостала: “Не для таго, каб я зіхацеў мудрасцю слова, не для гэтага паслаў мяне Бог...” мы мелі нагоду падзяліцца ведамі з тымі, хто гэтага патрабаваў. Поўныя новых сілаў і радасных уражанняў ад канікулярнага часу, мы вярнуліся ў семінарыю.

    16 лютага супольнай Эўхарыстыяй клерыкі пачалі другі семестр акадэмічнага 20082009 г.г., просячы Святога Духа аб неабходных дарах і аб паспяховым прадаўжэнні філасофска-тэалагічнага навучання.

   21 лютага ў нашай семінарыі адбылася прэзентацыя перакладу на беларускую мову дакументаў II Ватыканскага Сабору. На сустрэчы прысутнічалі наступныя асобы: арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, мінска-магілёўскі Мітрапаліт; біскуп Аляксандр Кашкевіч, ксёндз Ян Крэміс (старшыня камісіі па перакладу афіцыйных дакументаў пры Канферэнцыі Епіскапату Беларусі), прадстаўнікі гарадскіх уладаў, вну, бібліятэкаў і музеяў, запрошаныя госці.

    25 лютага гімнам да Святога Духа мы пачалі вялікапосныя рэкалекцыі ў нашай Alma Mater. У гэтым годзе адказнасць за падрыхтоўку клерыкаў на шлях навяртання і пакуты ўзяў на свае плечы а. Вальдэмар.
    Тэматыка рэкалекцый паасобных дзён уздымала справы, неабходныя для выхавання будучых святароў.
    Эўхарыстычнае накіраванне святарскага жыцця; чалавек, шлях і мэта Касцёла; неабходнасць вылячыць юнацкія раны – вось некаторыя пытанні, якія ўздымаліся падчас рэкалекцый. Айцец-рэкалекцыяніст падкрэсліў неаднойчы вялікае значэнне рэкалекцыйнага часу як для слухачоў, так і для асобы, якая знаходзіцца пры амбоне.
    Мы хочам падзякаваць айцу Вальдэмару за прыклад сапраўднага святарства, ён шчыра маліўся, быў заўжды адкрыты на іншую асобу, абнадзейваў.
    На заканчэнне рэкалекцый падчас св. Імшы, якую цэлебравалі біскуп Аляксандр Кашкевіч і нашыя браты з 5 курса, мы выразілі ўрачыстым чынам сваю волю і гатоўнасць служыць Богу і Касцёлу на Божай ніве і былі ўключаны ў лік кандыдатаў, якія падрыхтоўваюцца да пасвячэнняў дыяканату і прэзбітэрату.

Read More >>

Хрысціянскае разважанне наконт New Age
Хрысціянскае разважанне наконт New Age
Хрысціянскае разважанне наконт New Age

   У папярэднім выданні “Duc in altum” мы разважалі над сутнасцю ідэалогіі New Age, яе рознымі абліччамі. Мы гаварылі пра тое, што гэтая ідэалогія трапляе ў розныя сферы чалавечай дзейнасці: медыцыну, псіхалогію, адукацыю, выхаванне, спорт, літаратуру, часопісы, фільмы, мультфільмы, камп’ютэрныя гульні, інтэрнэт і г.д.). У гэтым артыкуле мы задумаемся над некаторымі небяспекамі, якія нясе ідэалогія New Age для сучасных людзей.

    Варажба, магія, акультызм – падстава ідэалогіі New Age
    У выступленні аднаго з дакладчыкаў на XXIV Агульнапольскім форуме моладзі (адбываўся 20 – 22 лістапада 2008 г. у Вроцлаве) мы пачулі: каб не быць маніпуляваным ідэалогіяй New Age і не адчуць яе негатыўных вынікаў, неабходна перш за ўсё разумець, з якой з’явай сутыкаецца чалавек і як уплывае гэта на яго.
    Адна з характэрных рысаў New Age – магічны і акультыстычны падыход да рэчаіснасці.
    У Святым Пісанні Бог гаворыць, што той, хто займаецца магіяй і варажбой - агідны для Творцы (пар. Дрг 18, 12).
    Некаторыя людзі згаджаюцца, што так званая “чорная магія” – небяспечная, таму што яна выкарыстоўваецца дзеля таго, каб пакрыўдзіць чалавека. У той жа час тыя ж самыя людзі не бачаць нічога злога ў т. зв. “белай магіі”, якая выкарыстоўваецца дзеля “здароўя” чалавека. У 2117 пункце Катэхізму Каталіцкага Касцёла як “белая”, так і “чорная” магіі асуджаюцца Касцёлам, бо спасылаюцца на патаемныя сілы г.зн. на шатана і дэманаў і супярэчаць ушанаванню, спалучаным з любоўю і бояззю, якія належаць толькі Богу.
    Калі чалавек звяртаецца да магіі ці акультызму дзеля свайго ці іншых здароўя, гэта значыць ён адкрываецца на дзеянне злых сілаў. Нават калі наступае ілюзорнае вяртанне здароўя, узамен за гэта чалавек пачынае цярпець у духоўным плане: упадае ў дэпрэсію, траціць сэнс жыцця, пакідае малітвы, пагарджае сакрамэнтамі і г.д. Чалавек, карыстаючыся “белай магіяй”, не ўсведамляе, што звяртаецца да злых сілаў, часта ён перакананы, што гэта Бог вылечвае і трэба толькі зрабіць неабходныя магічныя практыкі. Гэта памылковае мышленне, бо з яго вынікае, што можна маніпуляваць Богам цераз магію. Калі ж вернік звяртаецца да Бога ў малітве і просіць аб ласцы здароўя для сябе і сваіх блізкіх, тады ён уваходзіць у дыялог з Богам, давярае жывому Творцу, Гаспадару жыцця і смерці, які абсалютна свабодны ў сваіх дзеяннях.

Фарміраванне сумлення
Фарміраванне сумлення
Старонка міністранта

Фарміраванне сумлення

   Дарагія міністранты!
    Цяпер у нас Вялікі пост – благаславенны час. Асаблівым чынам гэты перыяд нагадвае нам пра збавенную муку і смерць Езуса Хрыста і з’яўляецца нагодай злучыцца з Ім і з Яго Маці, якая пакутавала разам з Сынам, дзякуючы розным пастанаўленням. У гэты час пакуты і посту святы Касцёл заахвочвае кожнага з нас працаваць над сабой, чуваць над сваімі жаданнямі і дрэннымі схільнасцямі. А каб правільна пазнаць свае недахопы, трэба няспынна фарміраваць сваё сумленне, якое, як унутраны голас Бога ў чалавеку, няспынна сочыць за нашымі паводзінамі.

    Бог стварыў свет, у якім штосьці – сапраўды добрае ці сапраўды - злое, напрыклад: успрымаць чалавека як рэч, прадмет. Можна сказаць, што сумленне падобна да вока, якое не выдумлівае сабе свет, але бачыць яго ці заўважае тое, што існуе на самай справе. Калі вока здаровае – то яно ўсё бачыць правільна, калі хворае – то можа дэфармаваць вобраз рэчаіснасці. Калі мы хочам правільна сфарміраваць нашае сумленне, то перш за ўсё павінны пазнаць прынцыпы паводзінаў, якія абвяшчаў Езус Хрыстус, штодзённа рабіць рахунак сумлення і сістэматычна спавядацца. Сумленне павіна быць уражлівае, г. зн. рэагаваць нават на найменшую хібу ў любові да Бога і да чалавека. Асобы з няўражлівым сумленнем сцвярджаюць, што яны заўжды маюць рацыю, што нікога не крыўдзяць, хоць акружэнню цяжка з імі жыць, бо яны бескрытычны ў адносінах да сябе і не заўважаюць, колькі болю прыносяць бліжнім.
кадзільніца
    Хто разважае часта над Евангеллем, задумваецца над сваім жыццём і над тым, як трэба паводзіць сябе сярод людзей, той дасканаліць сваё сумленне.
    Голас сумлення загадвае чалавеку захоўваць законы: ці гэта будуць Божыя Запаведзі ці свецкія. Якое б было нашае жыццё без прынцыпаў? Іх можна параўнаць да дарожных знакаў, дзякуючы якім шафёр можа шчасліва даехаць да мэты. Так і прынцыпы. Яны ўказваюць на спосабы, каб найлепшым чынам ажыццяўляць сваё прызванне ў жыцці.
   
    Прынцыпы міністранта
    Міністрант любіць Бога і дзеля Яго хвалы ўзорна выконвае свае абавязкі, служачы ля алтара. 2. Міністант служыць Хрысту ў людзях. 3. Міністрант развівае ў сабе Божае жыццё. 4. Міністрант працуе над сваім характарам і чувае над чысцінёй сэрца і душы. 5. Міністрант пазнае літургію і ёй жыве. 6. Міністрант моліццца за Айчыну і служыць ёй добрасумленнай працай. 7. Міністрант з’яўляецца добрым сынам і братам. 8. Сваёй хрысціянскай паставай міністрант уносіць усюды сапраўдную радасць. 9. Міністрант становіцца прыкладам для пераймання для іншых, дзякуючы сваёй пільнасці і сумленнасці. 10. Міністрант, як і святар, стараецца быць як бы другім Хрыстом.
    Дарагія сябры! Цяпер вы можаце даведацца пра чарговыя паслугі міністранта ля алтара падчас св. Імшы.